Powrót do pisania na blogu jest jednak mozolny. Trochę wydarzeń z życia zawodowego i prywatnego sprawiło, że oddalam się jakoś od tej formy przekazu.


Pomysł jest ciekawy, ale niestety ja cztery raz próbowałem odświeżyć filmik bo myślałem, że coś się zepsuło. Zaintrygować trzeba od razu, a nie po tak długim czasie. Komentarze w necie mało przychylne widuję. A już całkiem mnie rozwaliło zatytułowanie jednego z filmików "GEJU, LESBIJKO WSTĄP DO ARMII! Nowa kampania reklamowa MON". Nie dość, że jest w tym coś z nieuczciwej reklamy, to reklama ma podobną treść jak inne i do MON się nie odnosi. Brzydka praktyka polegająca na tym, że może ktoś to obejrzy zaintrygowany tytułem.

Przed nami w kwietniu nowa strona internetowa, liczę na dobre przyjęcie no i festiwal filmowy. Wkraczamy też w okres przedparadowy i na szczęście niektórzy z organizatorów Parad już podają jakieś szczegóły. W przeciwieństwie do największej parady, łodzianie i łodzianki już mają program. Fejsowa strona Parady Równości milczy na temat przygotowań. Szkoda by było temat zawalić skoro ustawa już w Sejmie...

Tyle na dziś uwag i malkontenctwa :)

Kolejny ranking stron fejsowych trochę opóźniony. I ponownie krótko.

Największe skoki zanotowały takie cudowne strony jak "Fajny chłopiec, dobrze że gej" (+66%), "Festiwal Równe Prawa do Miłości" (+18%) i "Fajny chłopiec, szkoda że hetero" (+15%).

Podobne wyniki w kategorii wzrost fanów liczony bezwzględnie. Tutaj palmę pierwszeństwa dzierży "Fajny chłopiec, dobrze że gej" (+1832) przed "Miłość nie wyklucza" (+412) i "Festiwal Równe Prawa do Miłości" (+288).

Podsumowując pierwsza dziesiątka największych fejsowych stron wygląda teraz tak:
Zobaczymy jak sytuację zmieni wprowadzenie timeline na stronach fanowskich. Pierwsze reakcje są bardzo negatywne, ale ludzie się przyzwyczajają. Gorzej dla adminów, że jest trochę więcej roboty. Efekty zobaczymy w połowie roku.

Jakiś czas temu na IS pojawiła się informacja o występie Anki Zet podczas konferencji Episkopatu Polski w ramach przygotowanego przez KAI raportu o stanie kościelnych finansów. Anka Zet zadała pytanie (o ile to można pytaniem nazwać) i została wyproszona z sali. A tak to wyglądało (ok 5 minuty).

Teraz możemy na IS przeczytać jej artykuł o gejach i Kościele. Nie jest to dobry tekst. Chaotyczny i - co najgorsze - pełen stwierdzeń nieprawdziwych lub nieudokumentowanych Czytamy m.in., że księża "prawdopodobnie są grupą, która w największym stopniu wykorzystała unijne fundusze." Cóż - do tej pory się mówiło o rolnikach, ale Anka Zet specjalistką jest od wszystkiego.

Zarabiają też na pisaniu i drukowaniu podręczników (...) Podręczniki obowiązują jednak w państwowych szkołach i są wymagane przez kościelnych i świeckich katechetów, a rodzice są zobligowani do ich kupowania.

Nie są jeśli nie puszczają dzieciaka na religie. A ci, którzy zgadzają się na takie lekcje zgadzają się na fakt, że dziecko będzie korzystać z podręcznika. A dalej jeszcze gorzej:

zaproponowałam, by polski Kościół Katolicki, wzorem innych państw katolickich, pobłogosławił związki gejów i lesbijek.

Ance Zet pomyliły się systemy. Daje przykłady Hiszpanii i Meksyku, ale przecież tam Kościół też nie błogosławi związków homiczych.

Gdyby wprowadzono taką ustawę, że każdy może przeznaczyć 6% swojego dochodu na dowolny cel, ludzie decydowaliby na co te pieniądze przeznaczą, czy na wybrany przez siebie kościół, czy organizację pozarządową. Proste i sprawiedliwe i obywatelskie.

Proste i bezmiernie głupie. Dzięki temu 6 procent by poszło na leczenie niemowlaków zgodnie ze standardem jednego procenta.

Tego już było za wiele organizatorom.


Niespecjalnie się dziwię.


Nie trzeba mnie było wyciągać siłą z Konferencji Episkopatu Polski.


Czekam na oburzenie, że takie zachowania są zwyczajnie niedopuszczalne w krajach uważających się za demokratyczne.

A ja czekam na akcję Anki Zet, która nie będzie czczym happeningiem, po którym czuje się zażenowanie. Wtedy chętniej stanę w jej obronie. Dla mnie jest to pieniactwo. Niestety, bo intencje to ona ma dobre, ale wykonanie porażająco złe. Szkoda, że Anka Zet jakoś nieszczególnie angażuje się w inne działania organizacji LGBT, może pracując nad czymś konstruktywnym przekonałaby się, że liczy się też styl. Trzeba mieć pion i poziom. Ance Zet tego drugiego w mojej ocenie zbyt często brakuje.

Wracam do blogowania. Mam już bardzo dużo materiałów przygotowanych do kwietniowej premiery nowego działania tak więc znajdzie się więcej czasu na pisanie. Na początek nie-świeżynka. KPH zmieniło władze. I to tak dość diametralnie. Przewodniczącą KPH została Agata Chaber, która pokonała w głosowaniu Tomasza Szypułę, a niektórzy członkowie organizacji na fejsie robili relację live z wyborów. Trochę żenada, ale cóż - takie czasy.

Mam nadzieję, że pod nowym kierownictwem KPH zmieni się z organizacji-fortecy, zniechęcającej do kontaktów i wręcz unikanej przez inne orgi LGBT (poza wymuszonymi koniecznościami).

Cieszy mnie, że wygrała opcja depolityzacji organizacji. KPH swego czasu wydawała się być przybudówką SLD, teraz zaczęła wyglądać jak tęczowy oddział Palikota. Niestety nie było to dobre dla organizacji, a sam kilka razy od ciekawych osób mających ciekawe pomysły słyszałem, że nie zapraszają KPH do swoich działań bo boją się polityki. I nie piszę tego złośliwie, a by uświadomić niektórym, że o ile organizacje mogą i powinny współpracować z politykami to sytuacja, w której szefostwo organizacji stara się wykorzystać fakt "bycia szefem" do politycznego startu nie jest ładny i mile widziany.

Z informacji, które do nas spływają wynika, że KPH spróbuje odessać od piersi oddziały lokalne i da im autonomię - tzn. będą musiały się same zorganizować. Ktoś ładnie powiedział - nie trud narobić dzieci, a je wykarmić. Tego się od początku pomysłu z oddziałami obawiałem.

Na koniec. Niestety nowo-twory powstałe z KPH sprawiają, że ręce mi opadają. Otóż jakiś czas temu pisząc pewnego granta zaproponowałem wszystkich tym orgom udział w projekcie na zasadzie "my płacimy, wy pomagacie". I nie tylko nie dostałem żadnej odpowiedzi negatywnej, ale nawet odpowiedzi nie przyszły. A projekt byłby idealny dla środowisk lokalnych. No i co jakiś czas słyszę narzekania na to, że organizacje ludziom nie odpowiadają. Ja staram się to robić choć czasem mi się absolutnie nie chce, ale myślę, że jeśli mamy ludzi zachęcać do roboty - nawet niekoniecznie z nami - to warto zadbać o odpowiadanie na maile.

Dygresyjnie, bo naprawdę liczę na nowy zarząd KPH - o ile znam Chaber to awans jej się nie tyle należał, co po prostu był oczywistością. Ale po działaniach ich poznacie...

Pisałem już o Tęczowej Trybunie. Zastanawiałem się czy pomysł "tęczowej trybuny" to rzeczywista potrzeba jakichś ludzi czy poroniony pomysł twórców spektaklu. Nigdzie nie było jasnej odpowiedzi. Teraz dostaliśmy:

Twórcy spektaklu założyli stronę internetową ruchu, wysłali pismo do władz miasta, a sprawą zainteresowały się media.

- Jest to fikcyjne i nie jest - mówił po spektaklu Paweł Demirski, dramaturg. - Podobne ruchy kibiców-gejów w Europie istnieją. Są budowane na bazie fanklubów, stowarzyszeń, osobnych lig piłkarskich. To jest spory nurt emancypacyjny. Nas bardzo szalenie interesowało, czy jesteśmy w stanie zrobić rodzaj przedstawienia na deskach teatru, ale także w mediach. Namieszaliśmy dosyć dużo. Chcieliśmy coś przetestować. Zobaczyć, w jaki sposób na naszą akcję zaczną odpowiadać strony pośrednio zainteresowane.

- Projekt się nie udał - mówiła Monika Strzępka, reżyserka. - Jego celem było to, żeby ruch fikcyjny stał się rzeczywistym ruchem.

Drodzy Strzępka and Demirski. Państwu albo się pomyliły kraje albo Państwo mają widzów - często "tęczowych" za idiotów. Pomysł "tęczowej trybuny" został wyśmiany, a Wasza akcja doprowadziła do eskalacji -nie tylko internetowej - agresji kibolskiej wobec osób LGBT. Rozwścieczenie kiboli pomysłem jest faktem, tak samo jak faktem jest to, że pomysł wystawił na śmieszność działaczy LGBT, którzy - w fikcyjnym liście - popierali pomysł.

Igranie - dla sztuki - z homofobią, traktowanie jej jako narzędzia w zbożnym celu poprawy sytuacji w tym przypadku obróciło się przeciwko grupie ludzi, którym chciano pomóc. Ale dzięki temu kretyńskiemu zabiegowi o Demirskim i Strzępce pisano wielokrotnie. To mogły wymyślić tylko osoby, które korzystają z przywileju bycia "kimś", które są niejako chronione i bardzo oddalone od rzeczywistości. Pieprzony kolonializm.

Zamierzałem wybrać się na spektakl na WST, ale już nie mam na to ochoty. No chyba, że twórcy pójdą na mecz z tęczowym szalikiem i parasolką "Żądamy ustawy...". Może wtedy zrozumieją, czemu eksperymentowanie "na gejach" nie popłaca.

Nie jestem miłośnikiem internetowych apeli i petycji. Nie będę robił z siebie hipokryty - to działania, które moim zdaniem mało dają, choć szum zawsze jest dobry. Niezależnie od tego czy lubię czy nie lubię - podpisuję.  Tym razem zachęcam do podpisania apelu o skierowanie pod obrady i rozpatrzenie projektu ustawy o związkach partnerskich, który wylądował w Sejmie.

TUTAJ podpisujemy. A tutaj zachęcamy do podpisywania.

Mam nadzieję, że uzbiera się nas kilka tysięcy w ciągu kilku dni, bo o przekroczeniu 20000 nawet nie marzę. Choć... nie zapeszajmy.

Co dalej z podpisami? W ubiegłym roku Pacewicz spotkał się ze Schetyną i przekazał mu podpisy. Może w tym roku się uda z Kopacz? Zobaczymy. Podpisujemy!

Jeszcze tylko dwa miesiące rozliczania się z PIT-ów a póki co nie widać żadnych działań "naszych" NGOsów w celu zainteresowania ludzi zapisaniem im jednego procenta.

Moje zdanie na temat tej instytucji stali czytelnicy i czytelniczki dobrze znają. Jestem jej przeciwny. Co nie sprawia, że mnie to nie interesuje. Bardziej niż się może wydawać. Co roku publikuję tu trochę danych statystycznych dot. wyników organizacji i myślę, że ten rok może być decydujący.

Jeśli mamy wybrać organizację,której ten jeden procent zapiszemy (nie przekażemy, przekazuje państwo) to warto się przyjrzeć ich działaniom i finansom. Na szczęście orgi OPP mają obowiązek takowe publikować. Chwilowo nie działa baza sprawozdań organizacji, więc poszukałem ich na stronach. I tak:

Kampania Przeciw Homofobii nie opublikowała jeszcze na swojej stronie sprawozdania. Za to dowiadujemy się, że mają darmowy program do wypełniania PITu. Jak wszyscy. Do tego organizacja reklamuje na głównej stronie:

Już pięć dni zbierają się do 300, co też pokazuje jak obecnie trudno na fejsie wypromować nową stronę. Ale miało być o filmach. Przejrzałem co wyprodukowano i wyszło mi, że wyniki są fatalne. Co ciekawe nawet przy dobrych pomysłach jak spoty ze zwalnianiem Roberta Biedronia z pracy - oglądalność śladowa. Koniec gadania. Przegląd.

Spot Miłość nie wyklucza - 24339 wyświetleń


 Radziszewska zachęca do głosowania na różnorodność z Pirógiem - 21314


Wyjdź z szafy razem z nami - Paweł - 10960 wyświetleń


Po prostu miłość - Janusz Palikot - 7172 wyświetlenia na dwóch kanałach


Wyjdź z szafy razem z nami - Uschi - 7145 wyświetleń


Flash-mob - 6157


Wyjdź z szafy razem z nami - Anna Grodzka - 5137 wyświetleń


W zestawieniu nie ma np. spotu Koalicji Równych Szans, który - choć profesjonalnie zrobiony - ma mniej niż 5 tysięcy wyświetleń, podobnie jak ciekawego w pomyśle spotu z Biedroniem. Dziwne to jest. Albo ponownie wracamy do kwestii, że de facto nikt się tematem nie interesuje albo chcemy oglądać "naturalsów", pod których ani Koalicja ani Biedroń nie podpadają. Co ciekawe o wielelepiej wypadają filmy zagraniczne z polskimi napisami...

Czyli co - nie potrafimy zainteresować czy jak?

Proszę o poprawki do tekstu w komentarzach, może coś przegapiłem. ale ta "niesamowita" popularność przedstawionych filmików powinna dać "nam" do myślenia.

ps. mała osobista radocha - cztery z siedmiu tych filmów to efekt też moich działań :)

Będę uprawiał tu dalej swoje marudzenie o tożsamości. Wynika ono z dwóch pytań, które sobie od dawna stawiam - o legitymizację działań i ich ew. wpływ na ludzi.

Z legitymizacją poradziłem sobie dość brutalnie - nie mam żadnej legitymizacji. Działam bo chcę zmiany. Ale gdy mówimy "my", "środowisko", "geje" to używam kwantyfikatorów, które są potrzebne ale kłamliwe. Żeby być precyzyjnym powinienem używać sformułowań "osoby będące za ustawą o związkach partnerskich" (czyli osoby, które odpowiadały na pytania w ankiecie), czy "pewna część środowiska", "niektórzy". Precyzja języka zabija przekaz. Z tym się pogodziłem, ale słowo "nasz" staram się tu ubierać w cudzysłów.

Jednak tożsamość jest dla mnie problemem większym. Otóż tożsamość, którą obecnie próbujemy sprzedawać jest sztuczna. Tożsamość seksualna określona jako predyspozycja do wchodzenia w relacje miłosne i erotyczne z osobami tej samej lub odmiennej płci nie opiera się na ostrej definicji. Otóż - weźmy chociażby osoby biseksualne - ich tożsamość może być różna, zmienna i czasowa. Współcześnie dążymy do  wyprodukowania zunifikowanej tożsamości na użytek celów politycznych. I chyba jedynie ten cel usprawiedliwia homogenizację tożsamości.

Przeczytałem już chyba wszystkie dzienniki jakie się ukazały, w  których "nasi" homoeroci piszą o swoim nieheteroseksualnym pożądaniu. I wniosek z tego dla mnie jest taki, że każdy z tych przypadków jest indywidualny i każda z przyjmowanych strategii jest inna. To też oczywiście efekt małej próby, ale... Mamy Zawieyskiego, który stosuje uniki i zakrycia, Białoszewskiego który robi uniki, ale jednocześnie próbuje zagrać wszystkim na nosie i choć trochę ukrywa faktyczną sytuację niektórych relacji to czasem autora ponosi i pisze wprost. Do tego jest Iwaszkiewicz, trochę grecki - celebrujący uczucie między mężczyznami ale odcinający się od jakiejkolwiek tego uczucia emancypacji. Dobrze czujący się w zagmatwaniu płci, co oddaje jego proza.

Próbuję to rozgryźć. Wniosek póki co taki, że tożsamość "geja" jest konstruktem narzuconym odgórnie. Niedługo nie będzie innej tożsamości. Po prostu uczymy się, że pewna tożsamość jest zwyczajnie łatwiejsza i jej ulegamy. To nie tylko kwestia popędu płciowego, ale i uwarunkowań kulturowych. Dlatego w naszych ankietach okazało się, że wciąż jest bardzo dużo kobiet-biseksualistek.

O co mi chodzi? O to, czy można kogoś zaszufladkować tylko dlatego, że kochał się z facetem. Jakoś w tych dążeniach politycznych najbardziej niebezpieczną kwestią staje się tożsamość. Bo przecież nie zrobimy kampanii na temat biseksualistów. Oni są niebezpieczni, rozwalają zero-jedynkową rzeczywistość.

Próbuję zrozumieć to co czytam. I próbuję z szacunkiem traktować wybory ludzi - często uwarunkowane czasem i miejscem, ale też - brakiem wzorca. Wzorzec wyemancypowanego geja jest czymś dość młodym, ale niestety tak utrwalonym, że inne modele są ignorowane czy nawet wykpiwane.

Dla działacza organizacji pozarządowej potrzebne są coming-outy, dla badacza - rozmowa o tożsamości i środkach stylistycznych. Trochę zaczynam uciekać od łatwości definiowania. Chyba powrót do założeń queer, ale i powrót do innego widzenia rzeczywistości. Jestem w pułapce, którą sam na siebie zastawiłem i z której próbuję się wyplątać. Nie reprezentuję nikogo, nie ma "geja" czy "lesbijki". Są różne modele relacji. I pakowanie ich w jeden worek, do którego się przyczyniam zaczyna mnie drażnić.

Nie wiem czy wiecie, ale wyszły listy Marii Komornickiej. I to jest właśnie egzemplifikacja problemu. Niepewnie się czuję po tej lekturze z określeniami, które stosują Filipiak czy Janion. Dla mnie to jednak choroba psychiczna jest najważniejszym elementem jej transgresji. A poszukiwanie odmieńców powinno być poszukiwaniem odmieńców, którzy mając pełną władzę nad sobą dokonując przemiany. Komornicka jawi się w listach jako zaburzona osobowość z manią wielkości i urojeniami. I tak trochę czuję, że te tomy o jej transgresji są tomami o niczym. Produkują model, który badacze i badaczki by chcieli widzieć w niej.

Produkcja modelu, ujednolicone wzorce i proste rozwiązania. Szczerze mówiąc to zaczynam się z tym źle czuć, bo sam ten model homogeniczny propaguję i przykładam niejedną cegiełkę do jego upowszechnienia.